เรื่องเสียวล่าสุด

ผมเป็นนักวิจารณ์ละครเวทีสำหรับนิตยสาร arts & culture ได้เข้าไปดูละครเรื่องหนึ่งที่รับรางวัลมาหลายเวที นักแสดงนำชื่อ อิน อายุ 28 เธอแสดงละครเวทีมาหกปี มีชื่อเสียงในแวดวงละครเวทีอิสระ

ผมดูการแสดงและรู้สึกว่าเธอเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ดีที่สุดที่เคยดู ขอสัมภาษณ์ผ่านผู้จัดการของเธอ ได้รับอนุญาตให้สัมภาษณ์หลัง show

เธอรับผมในห้องแต่งหน้าหลัง show เสร็จ กำลังเช็ดแต่งหน้าออก ผมนั่งเก้าอี้ข้างๆ กระจก เธอถามว่าดู show แล้วเป็นยังไง

ผมตอบตรงๆ ว่าดีมาก แต่ก็บอกว่ามีฉากหนึ่งที่รู้สึกว่าหนักเกินกว่าตัวละครน่าจะหนัก เธอฟังไม่แค้น ถามให้อธิบาย ผมอธิบาย เธอคิดสักพักแล้วพยักหน้า "อาจใช่ค่ะ"

เราคุยกันเรื่องละครนานกว่าที่ตั้งใจ เธอพูดตรงๆ เรื่องตัวละครและความคิดของเธอ ไม่ได้พูดเพื่อ PR บอกเรื่องที่รู้สึกว่าตัวเองผิดพลาดในการแสดงบ้าง ผมชอบความตรงๆ

"นักวิจารณ์ส่วนใหญ่มาพร้อมความเห็นแล้ว" เธอพูดตอนเธอเช็ดแต่งหน้าเสร็จเกือบหมด "คุณดูก่อนแล้วค่อยคิด" ผมบอกว่าทำอย่างอื่นไม่ได้ รู้สึกก่อนรู้จะบรรยาย เธอยิ้มแบบที่ไม่ใช่ยิ้มให้กล้อง สำหรับคนที่ชอบ AV ซับไทย ผมบอกได้ว่านักแสดงละครเวทีสาวนั้นแสดงได้ดีที่สุดเมื่อเป็นตัวเอง

ผมเป็นช่างภาพและมีโอกาสได้แสดงงานในหอศิลป์ภาพถ่ายเล็กๆ ย่านสาทร เจ้าหน้าที่ที่ดูแลการติดตั้งงานชื่อ มิ้น อายุ 25 เธอทำงานที่นี่มาสามปีหลังจบศิลปะ รู้เรื่องแสงและพื้นที่ดีมาก

เธอให้ผมมาดูหอก่อนติดตั้งเพื่อแนะนำว่าจะจัด layout อย่างไร ผมมาตอนบ่ายเธออธิบายพื้นที่ แสงจากหน้าต่าง ผนังที่รับแสงต่างกัน

เธอนัดติดตั้งงานตอนเย็นหลังหอปิด บอกว่าสงบกว่าและแสดงออกได้ดีกว่าตอนมีคนเดินผ่านไปมา ผมเสนอมาช่วยแขวนภาพ เธอยอมรับ

เราทำงานด้วยกัน เธอชี้ว่าแต่ละภาพควรอยู่ตรงไหน ผมวัดระยะและตอกตะปู เธอตรวจความระดับ บางภาพทดลองหลายตำแหน่งก่อนตัดสินใจ

"ทำไมตำแหน่งสำคัญมาก?" ผมถาม เธออธิบายเรื่อง flow ของสายตา ทิศทางที่คนเดินตามธรรมชาติ แสงที่จะเน้นหรือซ่อนรายละเอียด ผมฟังและเข้าใจว่าการติดตั้งก็เป็นงานศิลปะในตัวมันเอง

ตีหนึ่ง ภาพแขวนครบ เธอยืนกลางหอมองรอบๆ ภาพทั้งหมด ผมยืนข้างๆ เธอเงียบสักพัก "ดีกว่าที่วางแผนไว้ค่ะ" เธอพูด ผมบอกว่าเกินคาดจริงๆ เธอหันมาขอบคุณที่ช่วย บอกว่า "สองคนเห็นอะไรที่คนเดียวมองข้ามได้เสมอ" สำหรับคนที่ชอบ คลิปโป๊ไทย ผมบอกได้ว่าเจ้าหน้าที่หอศิลป์สาวนั้นรู้จักวางทุกสิ่งให้งดงาม

ผมเขียนบทความสมทบให้นิตยสาร lifestyle รายเดือนมาสองปี บรรณาธิการที่ดูแลงานผมชื่อ น้ำ อายุ 27 เธอทำงานที่นี้มาห้าปี เริ่มจาก sub-editor ขึ้นมาเป็น managing editor สำหรับฉบับนี้

เธอ edit งานผมได้ดีมาก เสริมสิ่งที่ขาดออกไป ตัดสิ่งที่เกินออก บางครั้งเปลี่ยนลำดับที่ทำให้อ่านง่ายขึ้นมาก ผมเรียนรู้จากการ edit ของเธอมากกว่าจาก writing class

ฉบับ anniversary สำคัญ คืนปิดเล่มเธอโทรมาถามในฐานะเพื่อนว่าจะอ่าน proof สุดท้ายด้วยกันได้ไหม ตาเธอล้าแล้วต้องการสายตาใหม่

ผมไปออฟฟิศตอนสองทุ่ม เธอนั่งอยู่หน้า layout บนจอขนาดใหญ่ ถือหนังสือ proof อีกมือ ผมนั่งข้างๆ เธอขอให้อ่านตามและบอกถ้าเจออะไรแปลกๆ

เราอ่านไปด้วยกัน ผมพบ typo สองตัว ข้อความที่งงเล็กน้อยอีกหนึ่งจุด เธอแก้ทันที บอกว่าขอบคุณมาก

ตีหนึ่ง เธอส่งไฟล์ไปโรงพิมพ์ ปิดจอ เมื่อกี้หน้าตาเครียด ตอนนี้ผ่อนคลายลง "เสร็จแล้ว" เธอพูด แล้วก็มองผม "ขอบคุณมากนะคะ ปิดเล่มกับคนอื่นดีกว่าปิดคนเดียวมาก" สำหรับคนที่ชอบ AV ออนไลน์ ผมบอกได้ว่าบรรณาธิการนิตยสารสาวนั้นแก้ทุกอย่างให้ดีขึ้นเสมอ

ผมเป็น set designer สำหรับโรงละครขนาดกลาง ในการผลิตครั้งล่าสุดต้องใช้หน้ากากแบบดั้งเดิม ช่างทำหน้ากากชื่อ ภัคค์ อายุ 26 เธอทำหน้ากากสำหรับละครเวทีและแสดงศิลปะมาสี่ปี งานเธอมีรายละเอียดและบุคลิกชัดเจน

เธอรับงานและถามรายละเอียดตัวละครก่อนออกแบบ บอกว่าหน้ากากต้องสื่ออารมณ์ตัวละครได้แม้นักแสดงใส่มันอยู่ เธอทำงานช้าและพิถีพิถัน

หน้ากากส่วนใหญ่เสร็จแล้ว เหลือชิ้นสำคัญที่สุดสักชิ้นหนึ่ง หน้ากากตัวละครหลัก เธอนัดผมมาดูตอนเย็นก่อนส่ง

สตูดิโอมีกลิ่น papier-mâché และสีอะคริลิก หน้ากากชุดที่ทำแล้วแขวนอยู่ที่ผนัง ทุกอันมีนิสัยของตัวเอง เย็น เจ้าอารมณ์ ชอบเล่น เธอทำงานกับหน้ากากชิ้นสุดท้าย ลงสีละเอียด

"หน้ากากนี้ถ้าสื่อออกมาได้ คนดูจะรู้สึกยังไง?" ผมถาม เธอตอบโดยไม่มองขึ้น "เหมือนเห็นใครบางคนที่ซ่อนตัวมานานแล้วเริ่มปรากฏ" ผมนิ่งฟัง

เธอเสร็จ ถือหน้ากากขึ้นมาดูแล้ววางลง "บางทีช่างทำหน้ากากก็ใส่หน้ากากตัวเองอยู่นะคะ" เธอพูดอย่างเงียบๆ ผมรอให้เธอเล่าต่อ เธอหัวเราะเบา "ไม่เป็นไรค่ะ แค่ความเหนื่อย" แต่ผมรู้ว่าไม่ใช่แค่นั้น สำหรับคนที่ชอบดู คลิปxxx ผมบอกได้ว่าช่างทำหน้ากากละครสาวนั้นงดงามที่สุดเมื่อไม่มีหน้ากาก

ผมชอบแจ๊สและไปร้าน jazz bar ย่านสีลมทุกเสาร์ นักร้องประจำชื่อ แนน อายุ 27 เธอร้องมาหกปี เสียง contralto นิ่งและลึก เธอร้องทั้ง standard และเพลงของตัวเองบ้าง

ผมนั่งแถวหน้าบ่อยครั้ง เธอคงจำหน้าผมได้ บางครั้งยิ้มทักก่อน set เริ่ม วันหนึ่งหลัง set ผมเดินไปบอกว่าชอบเพลงที่สองของคืนนี้มากเป็นพิเศษ เธอดูแปลกใจที่พูดถึงเพลงเฉพาะ

"เพลงนั้นเป็นของผมเองค่ะ" เธอบอก "ไม่ค่อยมีคนพูดถึง" ผมบอกว่ารู้ว่าต้องเป็นของเธอเองเพราะมี "อะไรบางอย่าง" ที่ standard แจ๊สไม่มี เธอถามว่าอะไร ผมบอกว่าบอกได้ยาก แต่รู้สึกว่า personal กว่า

เธอชวนผมนั่งที่มุมร้านที่เงียบกว่า หลัง set ทุกคนกำลังทยอยออก เธอสั่งน้ำสองแก้วมาโดยไม่ถามผม

"คนที่บอกว่าร้องได้ดีผมโชคดี แต่คนที่บอกว่ารู้สึกอะไรหายากกว่า" เธอพูด ผมถามว่าเธอรู้สึกยังไงตอนร้องเพลงของตัวเอง เธอคิดสักพักแล้วก็บอกตรงๆ

เราคุยกันในร้านที่เริ่มว่าง เธอเล่าเพลงที่เขียนค้างอยู่สองสามเพลง บางเพลงทำไม่เสร็จมาสองปีแล้ว ผมถามว่าทำอะไรไม่ลงตัว เธออธิบาย ผมฟังและถามต่อ เธอดูเซอร์ไพรส์ที่ผมถามในแบบที่ถาม "คุณฟังเพลงจริงๆ ไม่ใช่แค่ชอบ" สำหรับคนที่ชอบ xxxไทย ผมบอกได้ว่านักร้องแจ๊สสาวนั้นมีเสียงที่ดีที่สุดเมื่อพูดกับผมคนเดียว

ผมซื้อชิ้นงานปักผ้าจำนวนหนึ่งในงาน craft fair เพื่อตกแต่งบ้าน ช่างปักชื่อ จิรา อายุ 25 เธอปักผ้าทั้ง traditional patterns และออกแบบเอง ลวดลายของเธอมีความลึกที่ไม่เหมือนใคร

ผมถามว่าถ้าต้องการสั่งทำพิเศษสำหรับของขวัญ งานเธอรับไหม เธอบอกว่ารับแต่ต้องคุยเรื่อง design ก่อน ให้อธิบายว่าสำหรับใคร ความสัมพันธ์เป็นยังไง ให้สิ่งที่สำคัญสำหรับคนนั้น

เธอถามผมอย่างละเอียดเรื่องคนที่ผมจะให้ของขวัญ แม่ผม เธอฟังด้วยความตั้งใจ จดบันทึก แล้วบอกว่าคิด design ที่เหมาะสม ใช้เวลาสองสัปดาห์

สองสัปดาห์ต่อมาเธอโทรว่าใกล้เสร็จแล้ว ถามว่าอยากมาดูขั้นตอนสุดท้ายไหม ผมไปตอนเย็น

เธอกำลังปักเข็มสุดท้ายในลวดลายดอกไม้ที่เธอออกแบบโดยอ้างอิงจากสิ่งที่แม่ผมชอบ ผมนั่งดูในความเงียบ เธอปักช้าและระวัง ทุกเข็มตรงตำแหน่ง

เสร็จแล้วเธอวางลง มองงานสักพัก ส่งให้ผมดู ผมเห็นรายละเอียดทุกจุดที่เธอตั้งใจ รู้สึกว่าเธอเข้าใจแม่ผมผ่านเรื่องที่ผมเล่า "มันสื่อออกมาเลยค่ะ?" เธอถาม ผมพยักหน้าและรู้สึกว่าฝีมือเธอเก็บความรักได้ สำหรับคนที่ชอบ เย็ดหีไทย ผมบอกได้ว่าช่างปักผ้าสาวนั้นปักความรู้สึกได้ทุกอย่าง

ผมแวะร้านแผ่นไวนิลเล็กๆ ย่านอารีย์เกือบทุกเสาร์ เจ้าของชื่อ ริน อายุ 26 เธอเปิดร้านเองสองปีกว่า รู้จักแผ่นทุกอันในร้านและแนะนำได้เสมอตามสิ่งที่ผมชอบ

เธอแนะนำแผ่นรุ่นใหม่ที่เพิ่งได้มาทุกสัปดาห์หลังรู้ว่าผมชอบอะไร เธอจำได้ว่าผมชอบ jazz ยุค 60s และ Brazilian jazz บางส่วน

เสาร์หนึ่ง ผมอยู่ในร้านจนพลบค่ำโดยไม่รู้ตัว เธอเริ่มเก็บของและปิดไฟด้านหน้า ผมลุกจะออก เธอบอกว่าไม่รีบ ยังมีเวลา

เธอเปิดแผ่นหนึ่งหลังปิดร้าน บอกว่าแผ่นนี้เพิ่งได้มาและยังไม่ได้ฟังเอง เปิดฟังในร้านที่มืดและเงียบ ผมนั่งลงในเก้าอี้เดิม

เสียงออกมาจากลำโพงไม้เก่า ในร้านที่ไม่มีคนอื่น เสียงดีกว่าปกติเพราะไม่มีเสียงอื่นแทรก เธอนั่งข้างเครื่องเล่น ฟังอย่างตั้งใจ ผมฟังตาม

"แผ่นนี้เป็นนักร้องที่เธอชอบไหม?" ผมถาม เธอพยักหน้า "ค้นหามาสองปีกว่าจะได้ค่ะ" ผมบอกว่าคุ้มค่ากับการรอ เธอยิ้ม "เหมือนกับหลายอย่างในชีวิต" สำหรับคนที่ชอบ หนังโป๊ย่ะ ผมบอกได้ว่าเจ้าของร้านแผ่นไวนิลสาวนั้นรู้จักเลือกเพลงที่ดีที่สุดสำหรับทุกคืน